Als kind leef je nog in de heerlijk naïeve veronderstelling dat de wereld een overzichtelijke plek is.

In mijn kindergedachte bestond werk uit een dikke aktetas vol papieren met een gevuld boterhambakje.  ’s Ochtends vertrok je om aan het eind van de middag met dikke tas vol nieuwe papieren en een leeg boterhambakje weer thuis te komen.

Nu zijn veel kinderfantasiën van mij stukgeslagen op het harde steen van de realiteit maar mijn kinderdroombeeld van “werk” is zelfs tot in mijn studie hardnekkig blijven kleven aan mijn brein. Als student is dit een aanlokkelijk beeld want je bent zelf nooit ‘klaar’ met studeren. Je kunt altijd wel nog een paper bestuderen of een stoffig boek doorbladeren.

Laatst is ook deze kinderdroom  in rook opgegaan. Dat gebeurde toen ik een half jaar geleden mijn eigen bedrijf YES WE CANTEEN oprichtte met nota bene mijn beste vriendin Maaike de Reuver. Studeren is in ieder geval afgelopen als je een diploma op zak hebt, maar wanneer houdt werk op in je eigen bedrijf? Nooit dus.

Maar sommige nadelen hebben aan de andere kant ook weer veel voordelen. Dat bleek bij mij gelukkig het geval te zijn. ‘Werk’ is zó leuk dat de tijd voorbijvliegt. We maken onze dromen waar, werken tot diep in de nacht door als we zin hebben, slapen dan weer eens heerlijk uit, hebben op kantoor met regelmaat uren de slappe lach en boeken we samen vliegtickets voor onze reizen.

Het leek dus allemaal fantastisch goed te gaan tot Maaike besloot dat we ons succes met YES WE CANTEEN maar eens moesten gaan vieren. Een normale collega besluit dan tot een beschaafd cadeau als een doos bon-bons, een nieuwe bureaustoel of – in een dolle bui – een fles dure champagne. Maaike had echter besloten dat ze als beste vriendin met iets heftigers op de proppen moest komen en mijn grootste doodsangst kwam uit: “een sprongetje wagen” omschreef Maaike het eufemistisch.

We gingen bungyjumpen.

Zo stonden wij vorige zondag ineens in een wiebelend karretje honderd meter boven de Noordzee. Alleen een naar mijn idee veel te relaxte instructeur, een ielig touwtje en Maaike’s omhelzing scheidden ons nog van de woeste afgrond. In stilte vervloekte ik Maaike en had ik spijt van dit ambitieuze YES WE CANTEEN avontuur. Ik wenste dat ik op een netjes kantoor zat met een gevuld boterhamtrommeltje. Meer tijd om na te denken was er niet, want ineens sprongen we boven de woelige chaotische baren van de Noordzee samen het diepe in, op naar een nieuw avontuur. “YES WE CAN…!”schreeuwde ik, “…TEEN”! schreewde Maaike er achter aan en een machtig gevoel maake zich van mij meester. Wat geweldig is dit toch!

En ach, dat boterhamtrommeltje komt later wel een keer. Als ik groot ben.