Toen ik acht was ging ik met mijn ouders naar Disneyland Parijs. “Dit is de meest geweldige dag van mijn leven” verklaarde ik vol overtuiging terwijl ik trillend van opwinding met mijn wegwerpcamera foto’s maakte van Minny Mouse.

Nu heb ik wel leukere dingen gedaan later in mijn leven dan naar een pretpark gaan vol grijnzende Disneyfiguren, maar dat gevoel van totale opwinding is lastig te overtreffen. Toch had ik gisteren weer precies datzelfde gevoel. Als honoursstudent en eigenaar van YES WE CANTEEN mocht ik gisteren bij TEDxRotterdam zijn. Elke grote fan van TED zal begrijpen wat ik bedoel. Iets wat je kent van de virtuele wereld wordt ineens echt, en vindt recht voor je ogen plaats.

Om zes uur ’s ochtends ging de wekker. Vroeg uit je BEDx voor TEDx zoals een olijke twitteraar omschreef. Terwijl ik in stilte door een donker Amsterdam fietste naar het station was het op twitter al een groot feest. Iedereen had er duidelijk ongelofelijk veel zin in en dat mocht de wereld wel weten ook. Een kaartje voor TEDx is immers iets begerenswaardig. Ook ik kwebbelde al vrolijk mee met al mijn duizenden medebezoekers.

Aangekomen bij de Luxorzaal in Rotterdam was het een verbazingwekkend strak geregeld gekkenhuis:  honderden mensen drongen naar binnen, maar iedereen kreeg in no time hun namebadge en programmaboekje. Gratis ontbijt en koffie stond klaar in lange rijen bij de Luxorzaal. Hoewel mijn humeur al niet meer stuk kon, raakte ik nog meer in een extase toen we daadwerkelijk zaten en de eerste mindblowing dansvoorstelling begon. Opera, hiphop en de Beatles. BAF. Die zit.

Toen begon het 12-urige programma met de welbekende TED speeches van 18 minuten. Er zaten pareltjes tussen, grappige verhalen, ontroerende openbaringen, goede sprekers, middelmatige sprekers, rare kwibussen, snelle zakenmensen en een expeditie naar de Noordpool. Hoewel de kwaliteit van de speeches niet allemaal fantastisch waren (daar hebben zijn in Amerika over het algemeen toch beter in opgevoed) zette het je allemaal aan het denken en ’s avonds om acht uur was mijn hoofd zo vol dat er niks meer bij kon.


Internetcriminaliteit, armoede en vrede en mijn eigen rol daarin, de toekomst van de Noordpool, een absurd verhaal over een dode eend (de onsmakelijke details moet je zelf maar opzoeken), studenten die bij #CEOforoneday topbedrijven overnemen, DJ’s en radio’s, zelfgebouwde vliegtuigen, Azië in 2025, prachtige poëzie, geweldige dans en het strakke optreden van host Max Westerman buitelen door elkaar in mijn hoofd als ik ’s avonds in mijn bed lig en niet kan slapen van alle opwinding.

Disneyland Parijs de leukste dag van mijn leven? Dat valt nu te betwijfelen…