Aan de pepernoten is het niet te merken, want die lagen er al sinds juli, maar het blijkt dat de Sint weer in het land is.

Dat Sinterklaas ongemerkt aan je voorbij kan gaan is onmiskenbaar een teken van volwassen worden. Nu zijn veel dingen leuk aan volwassen worden, zoals pindakaas banaantosti’s eten wanneer je er maar zin in hebt, maar dat je niet meer geacht wordt je schoen te zetten kan ik nog steeds niet verkroppen. Als ik als kind mijn schoen had gezet, werd ik van opwinding om half vijf ’s ochtends wakker en rende ik naar mijn cadeautje. Het snoepgoed dat er bij lag verslond ik altijd in één keer, waardoor ik de rest van de dag liep te stuiteren als een hyperactieve stuiterbal.

Tegenwoordig zijn de dagen dat ik van opwinding om half vijf opsta net zo zeldzaam als een levende Dodo en begin ik mijn dag meestal met fruit en yoghurt in plaats van ladingen snoepgoed. Maar toch werd ik maandag 14 november van opwinding om half vijf wakker.

Die dag begon namelijk de YES WE CANTEEN proefweek. De universiteitskantine op z’n kop met een nieuw concept van catering: een foodcourt met lokale ondernemers in plaats van massaproductie. Maanden van voorbereiding en honderden ideeën zouden in een paar uur werkelijkheid zijn. Dus rende ik om half vijf driftig door het huis om de laatste spulletjes bijeen te zoeken. Toen ik aankwam in het Atrium van de UvA verslond ik alvast een paar stukken taart waardoor ik de rest van de dag liep te stuiteren als een hyperactieve stuiterbal.

Eigenlijk liep ik de hele week te stuiteren, want het succes was nog groter dan we ons hadden kunnen indenken. Elke dag kwamen er meer studenten, de Surinaamse warme broodjes gingen als warme broodjes over de toonbank, de cupcakes waren elke avond uitverkocht en iedereen was verzot op de sushi en chimi changa’s. De tweedehands meubels en juiste muziek maakten de sfeer geweldig. De reacties van mensen waren als cadeautjes: “Damn, ik heb hier al drie dagen gegeten en alles is lekker!”.

Zelfs na de proefweek regent het cadeautjes. Geen snoepgoed in mijn schoen, maar artikelen in mijn mailbox. Zoals “Een revolutie om van te smullen” in de Ad Valvas. Of de Folia  die superlatieven te kort komt: “Alles is overheerlijk en vers. Kon het maar altijd Yeswecanteen-week zijn”. Of een tweet van SummerAmsterdam: “@YESWECANTEEN What’s the plan now? At least once/month some good food & music like you had would be great!” Genietend met een handje pepernoten lees ik alles door.

Sinterklaas ongemerkt aan mij voorbij gegaan? Helemaal niet!