De dame vóór mij wil de 3 euro 45 voor haar brood cash afrekenen, gepast zelfs. Dat blijkt ongepast.`Alléén pinnen`, klinkt het bits vanachter de balie. De dame heeft haar betaalkaart niet bij zich. `Misschien wil die meneer even voor u pinnen!`wijzend op mij. Verontwaardiging. Het type achter de toonbank informeert nog of wij geen kranten lezen;  20 procent meer overvallen op bakkers afgelopen jaar. Deze info overvalt ons. De dame vóór mij verlaat zónder brood mopperend de winkel en het type achter de toonbank kijkt haar met een blik van triomf na. “Dat scheelt ons vanavond ook weer tellen!”

Eerst nemen ze ons de gulden af en nu mag ik ook niet meer in harde euro’s betalen. Even naar de bakker anno 2011. Mijn allerlaatste bezoek aan het Vlaamsch Broodhuys is een feit.

Met drie ondernemende vragen blijf ik zitten:

  1. Is de klant anno 2011 nog altijd koning?
  2. Moeten we anno 2011 allemaal buigen voor criminaliteit
  3. Zijn woorden anno 2011 niet langer als muziek……