Er is een duidelijk onderscheid in Oost-Azië reizigers.
Naast sinofielen die in cultuur geïnteresseerd zijn, zijn er veel mensen die met name naar China komen met het argument dat ze wat van het land met de florerende economie willen leren. Veel gaan naar het ‘westerse’ Hong Kong en Singapore. Maar steeds meer komen naar Chinese steden als Guangzhou, Beijing, Chengdu, Chongqing, maar natuurlijk ook vooral naar Sjanghai. Opgeteld komen er ondertussen al héél veel mensen naar China.

In de eerste instantie herkende ik op straat enkel niet-Aziaten die naar China zijn gekomen. Mensen uit Rusland, Mexico, Amerika, Kenia en Frankrijk, zijn met name in Sjanghai geen bijzonderheid meer. Goh, al die buitenlanders in Shanghai!

Wat me pas veel later opviel is de name de Aziatische aantrekkingskracht: Eerst zeg je tegen jezelf dat die Japanse buurman ‘helemaal uit Kyoto komt’, tot je realiseert dat je collega uit Harbin van véél verder is gekomen.

Als je gaat vragen kom je er ineens achter dat er weinig Shanghainezen om je heen zitten. Veel mensen in Shanghai voelen zich een buitenlander, ook de Chinezen.

Dat is mij altijd erg opgevallen, mede door geografische en economische redenen, maar ook gezien de politieke agenda van de Chinese overheid, lijkt het dat Shanghai steeds meer het centrum van Azië kan gaan worden. Het is een stad met veel jonge inwoners en er is van alles te doen.

Een ding wat veel mensen realiseren nadat ze hier zijn neergestreken is de verschrikkelijk slechte Internet voorzieningen hier. Ik hoor steeds vaker dat mensen de censuur of langzame Internet verbinding meer dan zat zijn en verhuizen naar elders.