Iemand hier in China vertelde mij ooit dat als je succesvol wil zijn, je kei en keihard moet werken, hoe eerder hoe beter. Alle beetjes helpen en een serieuze aanpak maakt het verschil. Ik stemde in, maar ik realiseerde me pas later dat we het over kinderen hadden.

Zes jaar oude kinderen maken examens van zes kantjes, overal in de stad hangen advertenties die ‘MBA’s voor peuters’  aan de man willen brengen. Iedere avond hoor ik in vanuit onze compounds piano gepingel uit dezelfde appartementen komen. De Koreaanse kinderen leren zowel Chinees als Engels voordat ze hun eigen taal goed beheersen. Veel kinderen hebben dan waarschijnlijk ook geen plezierige jeugd vol kattekwaad of sociale spelletjes met elkaar.

Waarom werkt iedereen toch zo hard? Volgens mij voelen ze de ‘hete adem’ van onze platte wereld in de nek. Maak het verschil, anders doet iemand anders het wel. Het begint in de schoolbanken, cijfers worden relatief berekend. Er kan dus maar één student de beste zijn, de rest ligt al meteen achter. Op de werkvloer is het vooral de nieuwe generatie die gewend is aan een vijf daagse werkweek, daarvoor was het er nog zes.

Hoewel ik vraagtekens zet bij het hoge werkritme, onder andere bij wat voor effect dit heeft op kinderen en partner, komt de werkcultuur in de kantoren van Seoul en Shanghai mij niet ontzettend vreemd over. Mensen werken hard en lang, maar er wordt ook veel gelachen. Sterker nog, het is een omgeving (een minor helpt ook!) die stimuleert om zelf ook nog even door te gaan.

Picture from people.eku.edu