Ik krijg altijd een beetje de kriebels van netwerk borrels en conferenties.

Ik weet nooit wat ik moet zeggen, en dat leidt in mijn mening te vaak tot cliché verhalen. Ik was vorige week op een Amerikaans georganiseerde conferentie, en voelde me toch wel een beetje in het hol van de netwerkende leeuw. Het hoogte punt van het netwerken was het VC ontbijt. Een soort van speed daten voor ondernemers en investeerders. Er hing een stemming van ‘investeer in ons’, en tegelijk zoiets van ‘verkoop zo snel mogelijk om te cashen’. Waar is de passie?

Nadat we vorige week op de twee daagse conferentie mee hadden gedaan met een pitch op het podium, kwam uiteraard het netwerken. We hadden een ‘booth’ (kraampje) op een prominente plaats bemachtigd en stonden aan voorbijgangers ons product te tonen. Dit is toch wel anders netwerken, ik luister /observeer meestal, maar nu moest ik ‘zenden’. Ja prachtig, je merkt toch wel dat na de eerste 10 bezoeken je ‘pitch’ los komt, of in ieder geval korter en krachtiger wordt. Dan merk je ook dat mensen langer na je luisteren, en dat je meer respons vragen krijgt.

Toen een bevriende Amerikaan langsliep voelde ik me niet zo goed, ik realiseerde me dat ik nog niet gegeten had, dus we besloten samen een hapje te gaan eten. Voor ik het wist zat ik als enige Nederlander aan een ronde tafel met alleen maar Amerikanen. Er zaten bekende journalisten en game en ecommerce ondernemers. Ik kon niet meepraten toen we een introductie rondje deden en begonnen te praten over verschillende Amerikaanse staten, maar toen het over Apple en Internet ging werd het gelukkig wél een interessant gesprek. Termen vlogen links en rechts: “jump the fense” (Je bedrijf uiteindelijk verkopen – zo van, I finally jumped the fense, zoals de founder van Cheezburger netwerk, 30 miljoen), “fix and flip” etc. Ja, zeer interessant om een keer zo’n Amerikaanse conferentie mee te maken, Amerikanen lijken wel de koningen van het netwerken, ze zijn in ieder geval altijd ‘on’; ze hebben altijd een praatje klaar. VIP dinner hier en een ‘quick coffee’ daar.

Één van de highlights was het ‘Venture capital ontbijt’. Dit was een (gesponsord) ontbijt en een interessant begrip. Neem het concept speed daten. Vervang de man en vrouw met Ondernemers, Investeerders en journalisten en je hebt een snel concept om de juiste mensen te leren kennen. Hoewel het in het begin vrij plastisch overkwam (ik zocht vooral naar koffie), drong het tot me door dat dit natuurlijk super is voor ondernemers die op zoek zijn naar geld en publiciteit. Andersom is het ook makkelijk, journalisten zitten letterlijk bij de eerlijkste pitch die je maar kan hebben, de geld pitch. Dit ging een 5 minuten door (iedereen aan tafel 1 minuut), en de bel, en stoelendans creëerde weer een nieuwe tafel vol mogelijkheden.

Hoewel het efficient was en super interessant voelde ik me een vreemde eend in de bijt. Al dat gepraat over geld binnenhalen, en zo snel mogelijk je bedrijf verkopen maakt me zenuwachtig over de volgende bubbel. (Launchrock haalde eerder deze week 800.000 op met een website waarvan mij het nut, en het geld, niet helemaal duidelijk is). Maar mijn mening veranderde toen ik meer ging luisteren naar andermans pitches. Opeens zag ik mogelijkheden om met anderen samen te werken, zoals onze ‘booth’ buren. Ik kreeg er ineens weer lol in, en besloot dat, zolang wij zelf niet op zoek zijn naar ‘quick money en easy exit’, we juist veel kansen hebben, en veel kunnen leren op de conferentie.

Het is wel slopend natuurlijk!